1956 - 1960

Wraz z przeniesieniem linii produkcyjnych do Gethenburga wraz z 1 stycznia 1954 wielkość produkcji nie wzrosła gwałtownie, ale następował spokojny okres jej rozwoju by osiągnąć wielkość 6 000 sztuk za rok Saaba 92 aż do grudnia 1955 roku, kiedy został wprowadzony Saab 93.

Z Saabem 93 znacznie wzrosła sprzedaż tego samochodu. Nowe zawieszenie, nowy silnik, całkowicie zmieniona konstrukcja jego przodu i tyłu oraz zmiana głównych detali samochodu czyniły go znacznie konkurencyjnym i stworzyły możliwość eksportu.

Produkcja części dla nowego modelu rozpoczęła się już w grudniu ale czas nie pozwolił na wyprodukowanie więcej niż 457 sztuk 93s przed końcem roku. Koniec modelu 92B nastąpił w 1956 roku, kiedy wyprodukowano ostatnie 680 sztuk. Różnice między starym a nowym modelem były znaczne. Zamiast poprzecznego dwucylindrowego silnika Saab 93 miał montowany wzdłuż trzycylindrowy silnik wraz z zmontowaną kompletnie nową przekładnią. Produkcja harmonizowała ze standardami DIN ze 33 hp, chociaż pojemność skokowa była z 748 cc była nieznacznie mniejsza niż w 92. Układ chłodzenia zawierał wentylator termostat i pompę cyrkulacyjną. Został wprowadzony 12 wolt-owy system elektryczny, jak również bezdętkowe opony, ulepszone hamulce, zamykane swobodnie ogrzewanie oraz wentylacja, zmieniona została konstrukcja mechanizmu sterującego oraz wprowadzono nowe kolory. Do głównych innowacji należały sprężyny spiralne zastępujące poprzednie skręcające się i zasadniczo wygląd przedniej i tylniej osi. Rozstaw osi został powiększony do 2488 mm i rozstaw kół do 1220 mm (48.03 in). Ulepszono także oprzyrządowanie by móc umieścić światła ostrzegawcze, które pokazywałyby, kiedy byłby niski poziom paliwa. Nowy zbiornik został umieszczony pomiędzy tylnimi kołami a jego pojemność to 7 litrów.

Zewnętrzny wygląd samochodu został zmieniony przez Sixten Sason’a który zmienił konstrukcję maski samochodu, przednie błotniki i zderzaki.

Saab 93 był produkowany bez zasadniczych zmian do końca 1957 roku. Ale przewody instalacyjne były modernizowane już po wyprodukowaniu 5 000 sztuk, kiedy to zaczęto montować mechaniczne sprzęgła – Saxomat – był oferowany jako opcja od kwietnia 1957 roku. Sukces szwedzkich samochodów w głównych rajdach powodował zainteresowanie nimi z zewnątrz. Dawał on świadectwo swojej trwałości, jaki bardzo dobrego trzymania się drogi. Głównym przykładem może tego być długi trzynastodniowy Tour d’Europe z 1956 roku, kiedy to 65 samochodów rozpoczęło rajd a tylko 11 skończyło. Pierwszym samochód, który przejechał trasę do końca – 13 000 – kilometrów bez kar czasowych był tylko Saab, kierowany przez Rolfa Mellde i Sverkera Bensona.

Inne zwycięstwo Saaba zostało zarejestrowane podczas jego debiutu w konkurencji w Ameryce podczas bardzo ciężkiego Great American Mountin Rallye w końcu 1956 roku.

Saab wyszedł tu jako jeden z trzech zwycięzców, zdobywając też nagrodę zespołową.

Tak jak wcześnie w 1953 roku tak teraz zarząd Saaba zaczął badać jego możliwości sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Rok 1956 wyglądał już dużo bardziej obiecująco pod tym względem; nowy model, sukcesy konkurencji, powiększenie mocy produkcyjnej powodowało, że amerykański rynek stawał się coraz bardziej obiecujący. Z pomocą sprzedaży samochodów przyszła nowa instytucja założona w Nowym Yorku - Saab Motors Inc. Było to przedsiębiorstwo zależne, posiadające niedaleko Bostonu magazyn do przechowywania samochodów i części zamiennych (dziś nazywa się ono Saab-Scania of America, Inc., rozciągając swój zasięg na cały kraj a siedziba jej mieści się w Orange w Connecticut. Podczas pierwszego roku Saab sprzedał w Stanach 1 410 samochodów, co stanowiło około 14 % produkcji z Trollhättan. Do końca 1959 roku blisko 12,000 samochodów Saab zostało wysłanych do Ameryki.

Główne inwestycji dla powiększenia produkcji w Trollhättan zostały poczynione w końcu 1950 roku. Pierwszy główny cel 10,000 samochodów na roku został sięgnięty w 1957, kiedy więcej niż 50 % pojazdów zostało wyprodukowane podczas poprzedniego roku. Ale plany ekspansji domagały się dalszego rozwoju. Samochód był przedstawiony jako eksperyment – czy mógłby się nadawać jako pojazd wyścigowy. Karoseria zrobiona była z włókna szklanego, pod która znajdował się silnik 93 osiągający moc 57 koni mechanicznych.

Cel powinien zostać osiągnięty, chociaż silnik osiągał wysokie obroty jednocześnie być chłodzony tak długo jak to możliwe. Sonnet nie był przystosowany do ulic czy autostrad a jeżdżenie nim wymagało doświadczonych kierowców. Maksymalna jego prędkość dochodziła do 210 kilometrów na godzinę (z czterema biegami) i mógł być on umieszczony w klasie GT jeśli w roku 1958 nie zmieniono by reguł wyścigów. W sumie wyprodukowano 6 kompletnych sztuk tego samochodu. Pięć z nich nadal istnieje, z czego jeden biały a jeden niebieski znajduje się w muzeum w Trollhättan.

W końcu 1957 roku zaprezentowano nowy samochód, który zwał się Saab 93B a wraz z nim nastały zmiany: zaokrąglona jednoczęściowa przednia szyba z udoskonalonymi wycieraczkami, regulowane tylnie siedzenia, kierunkowskazy zamiast bezpośredniego pokazywania ręcznego, jednolity zbiornik na paliwo, znikome mieszanie się oleju w paliwie, pasy bezpieczeństwa przy siedzeniach, zabezpieczenie przed kradzieżą w formie uzbrojonego kabla między kablem zapłonem a zamkiem, pewniejsze zamki do drzwi, oraz ulepszony układ elektryczny.

Rok później w roku 1959 pojawił się nowy Saab 93B – z ulepszonymi hamulcami (skrócona droga hamowania ), z uszczelnioną przednią szybą, z asymetrycznymi przednimi światłami, regulowanymi przednimi siedzeniami, schowkiem, oraz dużym bardziej efektywnym filtrem silnika. Opalizujący złoty (Golden Tan), błękitny, czerwień torreadora (Toreador Red) były bardzo popularnymi kolorami w 1959 roku.

Saab 93B przedstawiony poniżej był bardzo popularnym modelem. Był on szybki, łatwy do prowadzenia i bardzo dobrze wyposażony. Innowacje w tym modelu to osłony przeciwwietrzne, asymetryczne reflektory, wygodniejsze siedzenia, sprawniejsze przednie hamulce, zewnętrzne lusterko po prawej stronie, oraz nowe tylnie numery.

Nowy Saab został zaprojektowany z myślą nie o większej mocy silnika, ale o bardziej luksusowym wnętrzu. Nazwany Grandturismo 750 został zaprezentowany publiczności na wystawie samochodów w Nowym Yorku w 1958 roku. Oferta była wycelowana w miłośników modelu 93, którzy chcieli mieć wyższe standardy. Tylne siedzenie było twarde i wąskie, za to siedzenie kierowcy było bardzo ładne i wygodne. Sportowa kierownica, prędkościomierz, wskaźnik prędkości, dodatkowe światła, sportowe opony były wliczone w wyposażenie. Pod tylnym oparciem były specjalne miejsca na drobne rzeczy, na przykład jedzenie czy napoje.

Silnik miał tą samą pojemność skokową, co standard 93, 748 cc, ale posiadał wyższy wskaźnik kompresji i o 12 więcej koni mechanicznych. Ze specjalnym wspomaganiem, samochód sprawdzał się zarówno na drogach publicznych jak i na rajdach.

Po dziesięciu latach twórcy Saaba poszerzyli asortyment. Po raz pierwszy nowy samochód został pokazany w maju 1959 roku, produkcja zaś zaczęła się dużo później. Został on nazwany Saab 95 i na początku był on montowany w Linköping. Drzwi boczne i tablica rozdzielcza pochodziły z 93 B, ale silnik był już z Saaba 96. Skrzynia biegów po raz pierwszy miała cztery przednie biegi, jeśliby wykluczyć te zrobione specjalnie. Za przednim siedzeniem było dodatkowo składane siedzenie, gdzie mogły jechać dwie odwrócone osoby. Był on w ten sposób siedmio bądź pięcio bądź dwu miejscowy. Długa – 160 cm – płaska , silna platforma mogła przewieźć pół tony, ale nie przewozić pasażerów.

Model z 1960 dostosowany do pasażerów nosił nazwę 93F. Standardem jego były zamocowane na zawiasach przednie drzwi. Błotniki na tylnich kołach oraz wydajniejszy system chłodzenia były ostatnimi innowacjami wyniesionymi z Saaba 93.

17 luty 1960 rok – zimny, wietrzny i śnieżny dzień – Saab miał wtedy swój pokaz dla prasy. Przedstawiono wtedy nowy model Saab 96. Wprowadzono zmiany w tylniej konstrukcji, podczas gdy część przednia została nietknięta. Nowy model miał większy i silniejszy silnik (841 cc, 38 hp), 117 % większa tylnią szybę, większe tylnie siedzenia, większy bagażnik, nowy układ sterowania, nowe światła tylne, większy zbiornik paliwowy, nowy wygląd tyłu. Nowy Saab został bardzo dobrze przyjęty, więc sprzedaż zapowiadała się dobra, a produkcja w przeciągu trzech lat podwoiła się.